Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

2005- Περιοδικό η Ποίηση

Η ουλή,

Αντί γι'αστέρι μια ουλή έλαμπε πάνω απ'τη γέννησή μου`
οι πόνοι που δοκίμαζα στο άπηχτο μου σώμα
πίσω με σπρώχναν στο σκοτάδι της αρχής,
μπουσούλαγα στο τίποτα, τα δάχτυλα μικρούτσικα
κρατάγανε το θάνατο, μαύρο γυαλιστερό παιχνίδι.
Δε θυμάμαι πως έγινε κι άνθισα σε πληγή
πως έμαθα να ισορροπώ ανάμεσα στο πύο
και τ'ανοιχτά μου μάτια,
μα εκεί που η μάνα μου λογάριαζε πως σαν το φύλλο στο νερό
θα μ'έπαιρνε αταξίδευτη το ρέμα του θανάτου,
με είδε αναπάντεχα να βγαίνω απ'τα σκοτάδια.
Ποιός ξέρει μέσα σε μια νύχτα τι ανταλλαγές έγιναν,
τί έδωσα, τί πήρα, από τί παραιτήθηκα,
τί υποσχέθηκα και με κράτησε για υπηρέτριά της
η ζωή...
Ήταν εκβιασμός, συμφωνία, απειλή,
να'μαι ευγνώμων θα'πρεπε για το πετσοκομμένο δώρο
της ύπαρξης ή εκδικητική; Να κοιτάω ψηλά
με είχανε διατάξει ή χαμηλά, στη ρίζα της συγγνώμης;
Ποιάς συγγνώμης, γιατί; Ποιο ήταν το βάρος
το τόσο ασήκωτο που πριν καν ξεκινήσω
με είχε εξουθενώσει, ή μήπως άλλο φορτίο ανάλαβα
και κούτσα κούτσα θα το πήγαινα ως το τέλος;

Έζησα κι άρχισα να παίζω.
Μ'εμπιστοσύνη στηριζόμουνα στο μηχάνημα
κι ανέβαινα τις σκάλες.
Στο πατάρι έστησα το βασίλει των ονείρων μου
από κομμένα φιγουρίνια` Φλωρεντία την έλεγα
τη μαγική μου πόλη, κυρίες λεπτεπίλεπτες και κύριοι με καπέλο.
Στην πορτούλα δίπλα ήταν το καζανάκι του μπάνιου,
που ξέσπαγε που και που σαν κεραυνός
πάνω από τις άυλες συνήθειες των ηρώων μου.
Από κάτω ανέβαινε η ζέστα του κόσμου τούτου,
η κουζίνα ολόκληρη με μυρωδιές, θορύβους γνωστούς,
σπιτικές φωνές: Τί ώρα είναι; Καθάρισες πατάτες;
Η κουζίνα και η χάρτινή μου φαντασία,
τόσο νωρίς λοιπόν χαράζονται οι πόλοι;

(επίλογος αέρας, 1990)

Το ποίημα μου "Η ουλή" είναι για μένα, για την αίσθηση που έχω του εαυτού μου, πολύ σημαντικό. Ο λόγος είναι φανερός. Είναι γιατί γεννήθηκε από μια εμπειρία που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη ζωή μου: η αναπηρία μου. Παρ' όλα τα φαινόμενα, εγώ δεν νιώθω ότι αυτή η αναπηρία μού στέρησε κάτι απ' τη νιότη και τη ζωή` το αντίθετο μάλιστα. Η ένταση σε καθετί που ζούσα ήταν αποζημίωση αρκετή.
Ένας άλλος λόγος που διαλέγω αυτό το ποίημα είναι γιατ με οδήγησε σε μιά πολύ χρήσιμη θεωρία για την ποίηση, ίσως και για την τέχνη γενικότερα: Κάθε ποιητής ξεκινάει από μια πληγή. Αυτή η πληγή, όπως ωριμάζει σε ουλή, τον οδηγεί στο ποίημα, συνδυασμένη βέβαια με κάποιο ταλέντο που, όμως, χωρίς την αρχική πληγή ίσως να μην εκδηλωνόταν ποτέ. Αν σκάψεις στη ρίζα κάθε ποιήματος, θα βρεις κάτι που πόνεσε τον ποιητή, σωματικά, ψυχικά, πνευματικά, μια δύσκολη παιδική ηλικία, μια χαμένη πατρίδα, μια απόρριψη στο ξεκίνημα της νιότης, μια ένδεια κάθε λογής. Το ποίημα είναι η θεραπεία και η ανάρρωση μαζί.